۱۳۲۰.رسول عليه السلام گفت:شفاعت كنم يا كسى كه از اهل شفاعت باشد. خداى تعالى ايشان را ببخشد. اگر هيچ اين دو نباشد، خداى تعالى بفرمايد تا ايشان را به دوزخ برند و به مقدار گناهشان عقوبت كنند و باز با بهشت آرند. آن گه چون خداى تعالى خواهد كه ايشان را با بهشت آرد، مالك را بفرمايد تا هواى دوزخ را صافى كند از دور و كدورت آن گه بفرمايد تا طبقه هاى دوزخ برافكنند، منافقان از درك اسفل برنگرند، مؤمنان را بينند. ايشان را بر سبيل طعن گويند: الستم مؤمنين؟ الستم مصلّين؟ الستم صائمين؟ نه شما مؤمنانيد؟ نه شما نمازگزارانيد؟ نه شما روزه دارانيد؟ امروز با ما اينجا گرفتاريد. ايشان گويد: بار خدايا! ما را با طعنه اين دشمنان طاقت نيست.
حق تعالى جبرئيل را گويد، جمله مؤمنان را از دوزخ بيار. او بيايد و جماعتى بسيار را بيارد. دگر باره گويد: برو هر كه در دل او از روى مثل مثقال حبّة من خردل ايمان بوده است او را از دوزخ بيار. او بيايد و جماعتى بسيار را بيارد. دگر باره گويد: برو و هر كه در همه عمر خود يك بار گفته باشد لا اله الاّ اللّه به اخلاص، او را از دوزخ بيار. جبرئيل بيايد جمله مؤمنان را بيارد تا آنجا نمانند، الاّ كافران. آن گه ايشان را به چشمه اى آرد كه آن را عين الحيوان گويند. از آن چشمه غسل كنند تا همه سياهى و تباهى از اندامشان برود، مگر اثرى اندك كه در پيشانى ايشان بماند. اهل بهشت چون ايشان را ببينند، گويند اينان را از دوزخ بياورده اند. خداى تعالى آن نشان هم ببرد و خطّى از نور پديد آرد: عتقاء اللّه ؛ آزاد كردگان خدايند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۳، ص ۴۸۷ ـ ۴۸۸)

۱۳۲۱.صالح بن محمّد روايت كرد از اميرالمؤمنين عليه السليا رسول اللّه ! وفد ملوك؛ چندان كه باشند سوار باشند. فما وفداللّه ؛ وفد خداى چگونه باشد؟