۱۱۸۷.روايت كرده اند كه رسول عليه السلام گفت:گفت: «امّا قوّت، خداى تعالى مرا فرمود تا هفت شهرستان قوم لوط را از بيخ بركندم و بر پَر گرفتم و در هوا چندانى ببردم كه آواز مرغان ايشان اهل آسمان دنيا بشنيدند آنگه آن را بر گردانيدم و زير و زبر كردم. و امّا مكانت و طاعت من در آسمان چنان است كه اگر من گويم رضوان و مالك را به هر وقت كه خواهم كه در بهشت و دوزخ بگشايند، مرا خلاف نكنند و بگشايند. و امّا امانت من تا آنجاست كه خداى تعالى هر پيغمبرى را كه فرستاد، هيچ كس را به وحى ايشان امين نداشت، الاّ مرا».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۳، ص ۸۹ ـ ۹۰)

۱۱۸۸.انس روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«من جبرئيل را پرسيدم از اين آيه. گفت: مراد ظالمان امّت توأند. هيچ ظالم نيست از ظالمان امّت تو و الاّ او بر عرض سنگى از سنگهاست تا كه فرود آيد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۹۰)

۱۱۸۹. «إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ...» [٣] . بعضى مفسّران گفتند در مردى آمد نام او ابوالبشر عمرو بن عربة الانصارى و او خرما فروختى. زنى بيامد تا از او خرما خرد، زن به جمال بود. او گفت: اين خرما نيك نيست كه اينجاست؛ به خانه بهتر از اين هست. اگر خواهى، به خانه آى. زن با او به خانه رفت. او در زن آويخت و در بر گرفت و بوسه داد. زن گفت: اتّق اللّه ؛ از خداى بترس. مرد بترسيد و پشيمان شد، بيامد گفت: يا رسول اللّه ! چه گويى در مردى كه او در زن آويزد و از او مراد خود حاصل كند، مگر جماع؟ رسول عليه السلام هيچ جواب نداد تا وَحى آمد. يكى از جمله صحابه گفت: خداى بر تو پوشيده بود، اگر تو بر خويشتن بپوشيدى. وقت نماز اگر در آمد. رسول عليه السلام نماز بگزارد. جبرئيل آمده اين آيت آورد.
رسول عليه السلام گفت: «ابوالبشر كجاست؟» او پيش آمد. گفت: «با ما نماز كردى؟»