۱۱۶۲.ابو هريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت«خداى ضمان كرده است او را كه در سبيل او بيرون شود از سر ايمان به خدا و رسول كه يا شهادت روزى كند او را، يا باز گرداند او را به اهل خانه خود آمرزيده با مغفرت و ظفر و غنيمت».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۲، ص ۵۹۷)

۱۱۶۳.ابو هريره روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت كه:«مسكين نه آن باشد كه او را يك لقمه يا دو لقمه باز گرداند يا يك خرما يا دو خرما و ليكن مسكين آن باشد كه او را غنايى و كفافى نباشد كه به آن مستغنى باشد از مردمان و از مردمان سؤال نتواند كردن و نداند كردن».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۶۰۲)

۱۱۶۴.جرير بن عبداللّه گفت از رسول عليه السلام شنيدم كه«مهاجر و انصار ياران من بهرى اولياى بهرى اند، امر معروف مى كنند يعنى به ايمان و به خير، و نهى منكر مى كنند يعنى آنچه در سنّت و شريعت نشناسند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۶۱۰)

۱۱۶۵.رسول عليه السلام گفت:«عدْن بهشتى است خاص از بهشتهاى خداى هيچ چشم مثل آن نديده است و بر خاطر هيچ بشر چنان نگذشته در آنجا باشند سه گروه پيغمبران و صديقان و شهيدان. حق تعالى گويد خنك آن را كه در اينجا شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۶۱۱)

۱۱۶۶.ابو سعيد خدرى روايت كند از رسول عليه السلام كه گف«چون اهل بهشت در بهشت قرار گيرند خداى تعالى گويد: يا اهل الجنّة؛ اى اهل بهشت! ايشان گويند: لبّيك وسعديك. هل رضيتم؛ راضى شدى؛ گويند: ربّنا ومالنا لا نرضى؛ بار خدايا!