۱۱۵۷.عبد العزيز روايت كرد از سهل از پدرش از ابو هريرهو آنكه صاحب گوسفند بود، او را بيارند و در آن صحرا بر روى افكنند و آن گوسفندان او را به پا و لگد به سَرِ وى مى زنند تا آنگه كه خداى تعالى حساب فصل كند ميان خلقان در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال بود و ندانم كه حديث گاو گفت يا نگفت».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۲، ص ۵۸۴ ـ ۵۸۵)

۱۱۵۸.ثوبان روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت كه:«هر كه او كنزى بنهد و زكات آن نداده باشد، حق تعالى از آن گنج او مارى آفريند كه او را نُقَط سياه باشد دو بر لاى چشم تا با او مى رود. هر كجا او مى رود، او گويد: ويلك! تو كيستى كه ملازم من شده اى؟ گويد: من آن گنجم كه تو بنهادى. با توأم تا تو را خُرد بشكنم و فرو برم. آنگه بيايد و دستش در دهن گيرد و بشكند و فرو برد و همچنين اندامش يك يك تا همه اندامش فرو برد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۵۸۵)

۱۱۵۹.در خبر آورده اند كه رسول عليه السلام را پرسيدند ا«نام جوئى است در بهشت از شير سفيدتر و از انگبين شيرين تر. هر كه روزى از اين ماه روزه دارد، خداى تعالى او را از آن جوى آب دهد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۵۸۵)

۱۱۶۰.انس روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«براى آن اين ماه را شعبان خواندند كه حسَنات در او متشعّب شود».
و هم از رسول عليه السلام روايت كردند كه گفت: «براى آنكه ارزاق مؤمنان در او متشعّب شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۵۸۵)

۱۱۶۱.رسول عليه السلام گفت:«هر كه يك روز از رجب روزه دارد از اوّل يا ميانه يا آخرى، خداى تعالى ديوارى پديد آرد ميان او و ميان دوزخ عرض و كثافت، چنان كه از مشرق تا مغرب و روزه يك ساله بنويسند او را».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲،