۱۱۲۱.مقاتل بن حيان روايت كرد از عكرمه از عبداللّه عبّاهم دوزند؛ چنان كه هيچ شكافى نباشد آنجا. چون آن در ببستند، پس از آن قبول توبه هيچ تائب نباشد و پس از آن هيچ كافر را ايمان سود ندارد و هيچ مؤمن را طاعت سود ندارد، الاّ آنچه پيش از آن كرده باشند».
أُبَىِّ كعب گفت: يا رسول اللّه ! احوال آفتاب و ماه و احوال مردمان آن روزگار چگونه بود؟ گفت: «يا ابى! خداى تعالى نور به آفتاب و ماه دهد تا برمى آيند و فرو مى شوند بر عادت! چنان كه امروز هست و مردمان بعضى با سر كارها روند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۲، ص ۳۶۰ ـ ۳۶۱)

۱۱۲۲.رسول عليه السلام گفت:«قيامت برنخيزد تا پيش از آن ده علامت پيدا نشود: دو دابّة الارض و خسفى به مشرق و خسفى به مغرب و خسفى به جزيره عرب و دجّال و يأجوج و مأجوج و آتشى كه از قعر عدن برآيد و نزول عيسى عليه السلام از آسمان و برآمدن آفتاب از مغرب».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۳۶۱)

۱۱۲۳.در خبرى هست كه رسول عليه السلام را پرسيدند از ميا«چندانى كه مردى اسبى به ماديانى افكنده كرّه بيارد، هنوز كرّه آنجا نرسيده باشد كه بر توان نشستن».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۳۶۱)

۱۱۲۴.قتاده گفت در اين آيه ما را روايت كردند از رسول عل«اعمال شش است: موجبه است و موجبه و مضاعفه است و مضاعفه و مثل است و مثل. امّا آن دو عمل كه موجب اند: هر كه او با پيش خداى رود و به خداى شرك نياورده باشد لابد به بهشت شود و هر كه با پيش خداى شود با شرك لابد به دوزخ شود. فامّا آن دو عمل كه مضاعف شوند: نفقه مرد است بر اهلش، يكى را ده عوض دهند او را و