۱۰۷۸.عبداللّه عمر گفت از رسول عليه السلام كه او گفت:«مؤذّنى كه از براى خدا بانگ نماز كند، ثواب او ثواب شهيدى باشد كه او را در خون خود بگردانند، مادام كه در بانگ نماز باشد و هر ترى و خشكى كه آواز او شنود، براى او گواهى دهد. چون بميرد او را در گور هوام زمين نرنجانند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۱۸۲)

۱۰۷۹.در خبر است كه رسول عليه السلام گفت:«روز قيامت ندا كنند كجااند مهمانان خدا؟ روزه داران را بيارند. گويند: كجااند آنان كه آفتاب و ماه را مراعات كردندى؟ مؤذّنان را بيارند و ايشان را بر بختيان نشانند از نور و تاج كرامت بر سَرِ ايشان نهند و به بهشت برند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۱۸۳)

۱۰۸۰.جابر بن عبداللّه روايت كرد از رسول صلى الله عليه«بار خدايا! مؤذّنان را بيامرز». سه بار بگفت.
من گفتم: يا رسول اللّه ! ما بر بانگ نماز شمشير مى زنيم. ما را اين دعا نمى كنى كه مؤذّنان را مى كنى. رسول عليه السلام گفت: «يا جابر! بدان كه بر مردمان روزگارى آيد كه بانگ نماز با ضعيفان گذارند و گوشتهايى باشد حرام بر آتش دوزخ و آن گوشتهاى مؤذّنان بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۱۸۳)

۱۰۸۱.عبداللّه عباس گفت:سبب نزول آيه آن بود كه جماعت جهودان به نزديك رسول عليه السلام آمدند؛ چون ياسر بن اخطب و رافع بن ابى رافع و عازار و زيد و خالد و ازار و اسبع گفتند: اى محمّد! بگو تا تو به كه ايمان دارى از پيغمبران؟ رسول عليه السلامگفت: «من به خداى ايمان دارم و بر آنچه بر ابراهيم عليه السلام فرود آمد و به اسماعيل و