۱۰۴۰.رسول عليه السلام كُشنده مردى را كه مى گفت من مسلماو را چرا كُشتى؟ گفت: يا رسول اللّه ! او از خوف مى گفت. رسول عليه السلام گفت: «چرا دلش بنشكافتى تا بدانى كه دروغ تو مى گويى يا او. ما را الاّ به زيانكارى نيست».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۲۹)

۱۰۴۱.حسن بصرى روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:«هر كه دين خود بگريزاند از زمينى به زمينى و اگر چه از روى مثل از دستى به دستى باشد، بهشت واجب شود او را و در بهشت رفيق ابراهيم خليل باشد و رفيق من كه محمدم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۳۲)

۱۰۴۲.رسول عليه السلام گفت:«بعضى جزا آن است كه در دنيا باشد كه بنده را به يك حسنه ده وعده داده اند و به يك سيّئه يكى چون يك حسنه بكند و يك سيّئه او را بنماند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۴۸)

۱۰۴۳.ابو اُمامه روايت كرد از أُبَىِّ كعب كه رسول صلى ا«هر كه او سورة المائده بخواند، خداى تعالى به عدد هر جهودى و ترسايى كه در دار دنيا زده باشد، ده حسنتش بنويسد و ده سيّئتش بسترد و درجتش رفيع كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۸۶)

۱۰۴۴.ابو سعيد خدرى گفت رسول را عليه السلام پرسيدم از ج«ذكاته ذكاة امّه؛ كشتن او كشتن مادر باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۲، ص ۸۸)