۱۰۰۱.انس مالك روايت كند كه زنى سياه به نزديك رسول عليهآنگه گفت: «كفايت نيست شما را كه چون يكى از شما بار بر گيرد، چندانى مزد بود او را كه كسى كه خود را در راه خدا باز بندد براى جهاد كافران. چون بار بنهد او را مزدان شهيد بود كه در خون بگردانند او را در راه خداى. چون كودك را شير دهد، به هر جرعه اى چنان باشد كه يكى از فرزندان اسمعيل آزاد كرده و چون بى خواب شود به هر شبى كه خواب از چشم باز كند، همچنان باشد كه برده از فرزندان اسمعيل آزاد كرده».
آنگه گفت: «اين ثواب و اعواض مؤمنان خاشعات صابرات را باشد كه كفران نكنند».
زن برگشت و مى گفت: عظيم فضلى است اگر نه اين شرايط به دنبال آن است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۷۲۰)

۱۰۰۲.عبداللّه عيّاس گفت مردى به نزديك رسول عليه السلاميا رسول اللّه ! يتيمى در حجر من است، شايد كه او را بزنم؟ گفت: «بر آنچه فرزندت را بزنى، او را نيز بزن».
گفت: او را مال است در دست من. مر از آن هيچ روا باشد؟ گفت: «نه چنان كه از آنجا مال اندوزى يا آن را سپر مال خود كنى و مال خود به آن حمايت كنى».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۷۲۴)

۱۰۰۳.رسول عليه السلام گفت:«خداى تعالى توبه بنده بپذيرد پيش از مرگ به دو روز».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۷۳۸)

۱۰۰۴.عبادة بن الصامت گفت رسول عليه السلام گفت:«هر كس كه او پيش از مرگ به يك سال توبه كند، خداى تعالى توبه او قبول كند. آنگه گفت: يك سال بسيار بود، هر