(يعنى خازنان او): كجايند آنان كه در ره من ايشان جهاد كردند و ايشان را برنجانيدند براى من و ايشان را بكشتند در سبيل ايشان را به من آرى. فرشتگان بيايند و مى گويند: «سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدّارِ» [١] ». (تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۷۱۱)

۹۹۳.رسول عليه السلام گفت:«مانده دنيا به اضافه به آنكه گذشته چون جامه كه به درازنا بدرند، آنگه تارتار از او مى برند تا بر يك تار او بماند هر ساعت گوش آن بود كه آن تار بگسلد. اگر در اوّل دنيا را باز كنى بود از بدايت جوانى، اكنون به غايت پيرى رسيدى و از پس پيرى جز مرگ نباشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۷۱۱)

۹۹۴.سلمان گفت حديث كنم من شما را به حديثى كه از رسول«هر كه او مرابطه كند يك شبانه روز در سبيل خداى، همچنان بود كه يك ماه روزه داشته و نماز كرده كه روزه باز نگشايد و از نماز نگردد، الاّ براى حاجتى و هر كه در سبيل خداى وفات رسد، خداى تعالى مر او را ميراند تا آنكه از ميان اهل بهشت و دوزخ حكم بكند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۷۱۳)

۹۹۵.جابر عبداللّه انصارى گفت از رسول عليه السلام كه:«هر كه او يك روز مرابطه كند در سبيل خداى تعالى، ميان او و دوزخ هفت خندق پديد آرد، فراخى هر خندقى هفت آسمان و هفت زمين باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۷۱۳)

۹۹۶.ابو هريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت«خبر دهم شما را به آنچه گناهان بسترد و درجات رفيع كند».
«گفتند: بلى، يا رسول اللّه . گفت: «اسباغ الوضوء على المكاره؛ وضو تمام كردن، و كثرة الخُطا الى المساجد؛ و از راه دور به مسجد شدن، و انتظار الصلوة بعد