۹۶۶.اميرالمؤمنين على عليه السلام گفت:دنيا. چون برابر دشمن رسد، علم اهل دنيا از حصر و حدّ ثواب ايشان باز ماند. چون به كارزار درآيد و نيزه ها بر يكديگر راست كنند و كمانها به زه آرند و تير پيوندند و به يكديگر درآويزند، فرشتگان بر گرد ايشان در آيند و دعا كنند ايشان را به نصرت و ثبات قدم و منادى ندا كند بهشت در زير سايه شمشيرها است. چون چنين باشد، هر طعنه و ضربت كه بر مرد مسلمان آيد، او را خوارتر آيد از آنكه شربه آب سرد در گرمگاهى. چون از پشت اسب بر زمين آيد، هنوز بر زمين افتاده نباشد كه جفت او حور العين به بالين او رسد و او را بشارت دهد به آنچه خداى بجارده باشد او را از كرامت. چون بر زمين افتد، زمين گويد او را مرحبا به جايى پاكيزه كه از تنى پاكيزه مى برود. بشارت باد تو را كه براى تو نهاده است آنچه هيچ چشم چنان ديده نيست و هيچ گوش چنان شنيده نيست و بر خاطر هيچ بشر چنان گذشته نيست! و خداى تعالى گويد من خليفه اويم بر اهلش، هر كه رضاى ايشان جويد، رضاى من جسته باشد و هر كه ايشان را به خشم آرد، مرا به خشم آورده باشد. و خداى تعالى روح او در حوصله مرغانى كند سبز كه در بهشت مى پرند، هر كجا خواهند و از هر طعام كه مى خواهند، مى خورند و با قنديل هاى زرّين شوند از عرش آويخته و هر فردى از ايشان هفتاد غرفه در بهشت بدهند از غرفه اى تا غرفه اى چندان باشد كه از صنعا باشد تا به شام (و به روايتى ديگر از منا تا به شام) نور آن هر غرفه چندان مى تابد كه از شرق تا غرب پر كند. بر هر غرفه هفتاد دَر باشد، هر دَرى را هفتاد مصراع باشد از زر، بر هر درى پرده آويخته باشد در هر غرفه هفتاد خيمه باشد، در هر خيمه هفتاد سرير باشد از زر، قوايم آن از دُرّ و زبرجد مرصّع به قضبان زمرّد، بر هر سرير چهل بستر كرده باشد، كثافت هر بسترى چهل گز، بر هر بسترى جفتى از حور العين كه صفت ايشان آن باشد كه خداى تعالى گفت: «عُرُباً أَتْراباً» [١] ».