۸۴۲.رسول گفت صلى الله عليه و آله:«دست نعمت خداى تعالى زوَر همه دستها است. آنكه دستِ دهنده و بخشنده زبَر است و دستِ خواهنده و گيرنده زير است تا به قيامت و هر كه چيزى خواهد و او را حاجت نباشد، آن سؤال او روز قيامت بر روى او خراشيدگى ها و جراحت ها شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۴۷۹)

۸۴۳.عبداللّه بن عريب روايت كرد كه رسول عليه السلام گف«شيطان گرد سرايى نگردد كه در آنجا اسبى تازى بسته باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۴۸۰)

۸۴۴.اسماء بنت يزيد روايت كند كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او اسبى در راه خداى تعالى باز بندد و بر او نفقه كند احتساب را سيرى و گرسنگى و سيرابى و تشنگى و بول و روث، آن اسب روز قيامت در ترازوى او بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۴۸۱)

۸۴۵.مكحول روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:«آن كس كه بر اسب جهاد نفقه كند، همچنان بود كه دست به صدقه گشاده دارد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۴۸۱)

۸۴۶.ابو سعيد خدرى روايت كند در حديث معراج كه رسول علي«در شب معراج كه مرا به آسمان بردند، جماعتى را ديدم شكمهاى ايشان بر آماسيده هر شكمى چند خانه بزرگ بر رهگذر آل فرعون افتاده و آل فرعون را هر بامداد و شبانگاه بر دوزخ عرضه مى كردند؛ چنان كه حق تعالى مى گفت: «النّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْها غُدُوًّا وَعَشِيًّا» . ايشان مى آمدند به مانند شتران مست مهار گسسته، هيچ سنگى و كلوخى و درختى پيش نيامدى، و الاّ ايشان پاى بر آن نهادندى پست كردندى. چون به ايشان رسيدندى، ايشان خواستندى كه از راه ايشان برخيزند.