۷۶۵.انس مالك روايت كند از رسول صلى الله عليه و آله كه«سه چيز از اصل ايمان است: باز ايستادن از گوينده لا اله الاّ اللّه ، و تكفير اونا كردن به عملى كه بكند از گناه، و جهاد پيوسته داشتن تا آنگه كه آخر امّت من با دجّال جهاد كنند و ايمان داشتن به قضا و قدر خداى».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۳۱۱)

۷۶۶.ابو هريره روايت كند كه رسول صلى الله عليه و آله گ«هر كه بميرد و غزا نكند و با خود انديشه و تدبير غزا نكند، ماتَ عَلى شُعْبَةٍ مِنَ النِّفاقِ؛ بر شاخى از نفاق ميرد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۳۱۱)

۷۶۷.و راوى خبر گويد كه حبيب بن الحارث نزديك رسول آمد،يا رسول إِنِّىْ رَجُلٌ مِعراضُ الذُّنُوْبِ؛ يعنى من مردى ام كه تعرّض گناه بسيار كنم. مرا تدبير چيست؟ گفت: توبه كن. گفت: توبه مى كنم، باز با سَرِ گناه مى شوم. گفت: پس از آن با سَرِ توبه شو. گفت: يا رسول اللّه ! پس گناه من بيشتر شود. گفت: اى حبيب! «عفو خداى از گناه تو بيشتر است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۳۱۱)

۷۶۸.شقيق بن عبداللّه روايت كند كه رسول عليه السلام گف«متابعت كنى از ميان حج و عمره كه آن درويشى و گناه چنان ببرد كه كوره خبث از آهن و زر و سيم ببرد و حج مبرور را هيچ ثواب نبود بدون بهشت».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۳۱۴)