۷۳۸.رسول عليه السلام گفت:«مهمان چون در آيد، با روزى خود آيد و چون برود، گناه صاحبش ببرد؛ يعنى خداى تعالى آن طعام كه او را داده باشد، كفّاره گناه ميزبانش كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۲۶۷)

۷۳۹.در خبر است كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او بنده اى آزاد كند، خداى تعالى به هر عضوى از او عضوى از تن او از آتش دوزخ آزاد كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۲۶۷)

۷۴۰.عبدالرحمن بن سهل بن حنيف روايت كند از رسول عليه ا«هر كه او مكاتبى را يارى دهد بر آنكه گردن خود آزاد كند يا غازى را در آلتش يا مجاهدى را در سبيل خداى تعالى سايه كند، او را در آن روز كه سايه نباشد الاّ سايه او».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۲۶۷)

۷۴۱.ابو هريره روايت كند از رسول عليه السلام كه او گفت«خداى تعالى گفت كه سه كس اند كه من خصم ايشانم و هر كس را كه من خصم او باشم، مقهور بود: مردى كه با من عهد كند، پس غدر كند به آن عهد؛ و مردى كه آزادى را بفروشد و بهاى او بخورد؛ و مردى كه مزدورى گرفته باشد و مزدش ندهد عند فراغ او از عمل.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۲۶۸)

۷۴۲.حسن بصرى روايت كند كه رسول عليه السلام گفت:«عفو مكنم آن را كه پس از اخذ ديه قتل كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۲۷۶)

۷۴۳.جابر روايت كرد كه رسول را عليه السلام گفتند جماعت«أُولئِكَ العُصاة؛ ايشان عاصيان اند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۱، ص ۲۸۵)

۷۴۴.قول صادق عليه السلام عن آبائه عليهم السلام عن رسو«شهر رمضان شهر اللّه ؛