۵۷۰.مَن لَم يَشكُرِ القَلِيلَ لَم يَشكُرِ الكَثِيرَ وَمَن لَم يَشكُرِ النّاسَ لَم يَشكُرِ اللّه َ وَالتَّحَدُّثُ بِنِعمَةِ اللّه ِ شُكرٌ وَتَركُهُ كُفرٌ وَالجَماعَةُ رَحمَةٌ وَالفُرقَةُ عَذابٌ.

ترجمه: هر كه شكر اندك نكند، شكر بسيار نكند و هر كه شكر مردمان نكند، شكر خداى نكند و حديث كردن به نعمت خداى شكر است و ترك او كفران نعمت است و جماعت، رحمت است و فرقت، عذاب است.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۵۴۹)

جامع الصغير اين حديث را به اين صورت آورده: مَنْ لَمْ يَشْكُرِ النّاسَ لَمْ يَشْكُرِ اللّه َ. (جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۸۰)

۵۷۱.مَن ماتَ بِغَيرِ وَصِيَّةٍ ماتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً.

ترجمه: هر كس كه او بى وصيّت بميرد، مردن او مردن جاهلان باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۲۷۸)

۵۷۲.مَن ماتَ غَريباً مَاتَ شَهِيداً.

ترجمه: هر كه او غريب ميرد، شهيد ميرد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۱، ص ۶۷۲)