دارد، دوستش دارد و هر كه او را دشمن دارد، تو او را دشمن دار و هر كه ناصر او باشد، ناصرش باش و هر كه خاذل او باشد، مخذولش دار.
أَلّلهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ؟

ترجمه: بار خدايا! برسانيدم؟
أَلّلهُمَّ اشْهَدْ عَلَيْهِمْ.

ترجمه: بار خدايا! گواه باش برايشان.
اين حديث از آغاز تا «وَ عادِ مَنْ عاداهُ» در مآخذ زير ضبط شده:
«مسند احمد، ج ۴، ص ۳۷۰ و ۳۸۱؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۸۰؛ كنوز الحقائق، ج ۱۳۳»

۵۶۴.أَلمُنكِرُ لاَخِرِنا كَالمُنكِرِ لَأَوَّلِنا [١] .

[ ترجمه: آنكه آخرين ما را انكار كند مانند آن باشد كه آغازين ما را انكار كرده باشد.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۳۶۵)

۵۶۵.مَن لَعِبَ بِالنَّردِ فَقَد عَصَى اللّه َ وَرَسُولَهُ.

ترجمه: هر كه نرد بازى كند، در خدا و پيغمبر عاصى باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۳۶۵؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۵۴)

۵۶۶.مَن لَعِبَ بِالنَّردِ شِيرِ فَكَأَنَّما غَمَسَ يَدَهَ فِي لَحمِ الخِنزِيرِ وَدَمِهِ.

ترجمه: هر كه او نرد بازد، همچنان بود كه دست در گوشت و خون خوك زده.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۳۶۵)

۵۶۷.مَن لَم تَنهَهُ صَلاتُهُ عَنِ الفَحشاءِ وَالمُنكَرِ لَم تَزِدهُ مِنَ اللّه ِ إِلاّ بُعداً.

ترجمه: هر كه نهى نكند او را نماز او از فحشاء منكر، آن نماز او را از خداى جز