در صفحه ۱۰۹ مجلّد پنجم همين تفسير مجدداً ذكر شد؛ فقط در مجلد سوم بار ديگر آن را چنين ترجمه نمود: «هر كه را نماز بسيار بود به شب، رويش نيكو بود به روز».
در مجلد دوم جامع الصغير، صفحه ۱۵۳ اين حديث آمده.

۵۶۱.مَن كَذَبَ عَلىَّ مُتَعَمِّداً فَليَتَبَوَّء بَينَ عَينَي جَهَنَّمَ مَقعَداً.

ترجمه: هر كه بر من دروغ گويد، گو خويشتن را در چشم هاى دوزخ جاى ساز.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۴، ص ۶۸)
در جامع الصغير، مجلد دوم، صفحه ۱۵۳، اين حديث آمده با «مقعدة من النار».

۵۶۲.مَن كَظِمَ غَيظاً وَهُوَ قادِرٌ عَلى إِنفاذِهِ مَلَأَهُ اللّه ُ أَمناً وَإِيماناً.

ترجمه: هر كه خشمى فرو برد و او تواند تا آن خشم را از پيش ببرد، خداى تعالى دل او را پر از امن و ايمان كند.

(تفسير ابوالفتوح رازىم . همان، ج ۵، ص ۶۹. ، ج ۱، ص ۶۵۲؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۵۳)

۵۶۳.مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ... أَلَستُ أَولى بِكُم مِنكُم بِأَنفُسِكُم.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۹۷)
در صفحه ۱۹۲ مجلد دوم تفسير ابوالفتوح، حديث به اين صورت آمده: أَلَسْتُ أَوْلى بِكُمْ مِنْكُمْ بِأَنْفُسِكُمْ؟

ترجمه: نه من به شما از شما اولى ترم؟
مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ أَلّلهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَعادِ مَنْ عاداهُ وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ.

ترجمه: هر كه من مولاى اويم، على مولاى اوست. بار خدايا! هر كه او را دوست