۵۳۳.مَن حَلَفَ عَلى يَمِينٍ لَيَقطَعَ بِها مالَ إِمرِى ءٍ مُسلِمٍ لَقِيَ اللّه َ وَهُوَ عَلَيهِ غَضبانُ.
[ ترجمه: آنكه سوگند ياد كند بر راهگيرى بر مال مسلمانى، در حالى خداوند را ملاقات كند كه بر او غضبناك و خشمگين باشد.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۱۰۸؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۴۴)

۵۳۴.مَن ذَكَرَهُ فَقَد شَكَرَهُ وَمَن كَتَمَهُ فَقَد كَفَرَهُ.

[ ترجمه: كسى كه خداى را ياد كند شكر نعمت كرده و آنكه كتمان كند و از ياد برد كفران نعمت كرده است.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۶۶)

۵۳۵.مَن رابَطَ فُوَاقَ النَّاقَةِ فِي سَبِيلِ اللّه ِ حَرَّمَ اللّه ُ جَسَدَهُ عَلَى النّارِ.

ترجمه: هر كس كه او در سبيل خداى مرابطه كند به مقدار فواق ناقه، خداى تعالى تن او را بر آتش دوزخ حرام كند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۴، ص ۴۵۹؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۴۶)

۵۳۶.مَن زادَ بَعِيراً فِي إِبِلِ الدِّياتِ وَفَرائِضِها فَمِن أَمرِ الجاهِلِيَّةِ.

ترجمه: هر كه يك شتر بيفزايد در ديات و فرايض او از كار جاهليان باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥]
، ج ۱، ص ۲۷۵)

۵۳۷.مَن سَرِّهُ أَن يُزَحزَحَ عَنِ النّارِ وَأَن يُدخَلَ الجَنَّةَ فَليَأتِهِ مَنِيَّتُهُ وَهُوَ يَشهَدُ أَن لا