تحقيق در تفسير ابوالفتوح رازي - عسکر حقوقی - الصفحة ١٥٨

۵۲۷.مَن أُوتِيَ مَعرُوفاً فَليُكافِيءْ بِهِ فَإِن لَم يَجِد فَليَذكُرهُ فَمَن ذَكَرَهُ فَقَد شَكَرَهُ وَمَن كَتَمَهُ فَقَد كَفَرَهُ.

ترجمه: هر كه را عطايى دهند، بايد تا مكافات كند بر آن. اگر نيابد كه مكافات بكند، باز گويد، شكر كرده باشد و اگر پنهان كند، كفران كرده باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۵، ص ۵۴۹)

۵۲۸.مَن بَرَّيَمِينُهُ وَصَدَقَ لِسانُهُ وَاستَقامَ قَلبُهُ وَعَفَّ بَطنُهُ وَفَرجُهُ «فَذلِكَ الرّاسِخُ فِي العِلمِ».

ترجمه: آن باشد كه سوگندش راست باشد و زبانش صادق بود و دلش مستقيم بود و بطن و فرجش عفيف باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۵۱۲)

۵۲۹.مَن تَزَوَّجَ فَقَد أَحرَزَ نِصفَ دِينِهِ فَعَلَيهِ بِالنِّصفِ الآخَرِ.

ترجمه: هر كه او زن كند نيمه دين خود نگاهداشته بود بروست كه نيمه ديگر نگاهدارد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۴، ص ۳۴؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۴۳، با اختلافى)

۵۳۰.مَن تَشَبَّهَ بِقَومٍ فَهُوَ مِنهُمْ.

ترجمه: هر كه تشبّه و مانندگى كند به قومى، از ايشان باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۶۳؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۴۳)

۵۳۱.مَن تَكَهَّنَ وَاستَقسَمَ أَو تَطَيَّرَ طِيَرَةً تَرُدُّهُ عَن سَفَرٍ لَم يَنظُر إِلَى الدَّرَجاتِ العُلى مِنَ الجَنَّةِ يَومَ القِيامَةِ.

ترجمه: هر كه كهانت كند يا استقسام به از لام كه گفتيم يا زجر مرغ كند در سفر كه خواهد كردن فرداى قيامت در درجات عُلا ننگرد از بهشت.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ،