۵۰۴.مُلُوكُ الجَنَّةِ مِن أُمَّتِي القانِعُ يَوماً بِيَومٍ فَمَن أُوتِيَ ذلِكَ فَلَم يَقبَلهُ وَلَم يَصبِر عَلَيهِ تَشَكُّراً قَصُرَ عَمَلُهُ وَقَلَّ عَقلُهُ.

ترجمه: پادشاهان بهشت قانعان به قوت باشند روز به روز هر كس را كه اين بدهند و قبول نكند به شكر و صبر نكند بر آن، عملش قاصر باشد و عقلش اندك.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۵۳۷)

۵۰۵.مَنِ ابتُلِيَ مِن هذِهِ البَناتِ بِشَيءٍ فَأَحسَنَ إِلَيهِنَّ كُنَّ سِتراً لَهُ مِنَ النّارِ.

ترجمه: هر كه را امتحان كنند به چيزى از اين دختران و به ايشان احسان كند، فرداى قيامت ايشان پرده باشد از دوزخ.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۱۱۶؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۳۵)

۵۰۶.مَن أَحَبَّ عَمَلَ قَومٍ خَيراً كانَ أَو شَرّاً كانَ كَمَن عَمِلَهُ.

ترجمه: هر كه او عمل قومى دوست دارد، اگر خير باشد و اگر شرّ، چنان باشد كه او كرده.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۶۳ و ۱۶۶)

۵۰۷.مَن أَحَبَّ فِطرَتِي فَليَتَسَنَّ بِسُنَّتِي وَهِيَ النِّكاحُ.

ترجمه: هر كه ملّت من خواهد، گو سنّت من بر دست گيرد و آن نكاح است.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۴، ص ۳۴؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۳۶)