تحقيق در تفسير ابوالفتوح رازي - عسکر حقوقی - الصفحة ١٤٤

۴۷۶.مامِن مُؤمِنٍ هُوَ إِلاّ وَلَهُ ذَنبٌ تُصيبُهُ الفَينة بعد الفَينَة لا يُفارِقُهُ حَتّى يُفارِقَ [١] الدُّنيا.

[ ترجمه: هيچ مؤمنى نيست مگر كه او را گناهى باشد كه هر ساعتى بعد از ساعتى او را برسد و جدا نمى شود از او تا اينكه دنيا را ترك كند (و بميرد).]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۵، ص ۱۸۱)

۴۷۷.مانِعُ الزَّكوةِ فِي النّارِ.

ترجمه: آنكه زكات ندهد، به دوزخ است.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۶۹۷؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۳۰)

۴۷۸.ما وَلَدَنِي مِن سَفَاحِ أَهلِ الجاهِلِيَّةِ شَيءٌ ما وَلَدَنِي إِلاّ نِكاحٌ كَنِكاحِ أَهلِ الإِسلامِ.

ترجمه: مراد نزاد از سفاح اهل جاهليت چيزى و نزاد مرا، الاّ نكاحى چون نكاح اهل اسلام.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۶۵۶)

۴۷۹.أَلمُتَسَابّانِ ما قَالا فَعَلَى البادِي مالَم يَعتَدِ المَظلُومُ.

ترجمه: دو دشنام دهنده هر چه گويند وبال بر آن است كه ابتدا كند مادام تا مظلوم از حد به در نبرد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۴، ص ۱۴۲؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۵۸) با اختلافى.
اين حديث در جلد اوّل صفحه ۷۵۶ تفسير آمده و كلمه نخستين حديث را «المسبّتان» ضبط كرده است.

۴۸۰.مَثَلُ الإِسلامِ كَمَثَلِ الشَّجَرَةِ النّابِتَةِ، الإِيمانُ أَصلُها وَالصَّلوةُ الخَمسُ جُذُوعُها وَصِيامُ شَهرِ رَمَضانَ لِحاؤُها وَالحَجُّ وَالعُمرَةُ جَناها وَالوُضُوءُ وَغُسل