۴۴۷.لَو لَم يَبقِ مِنَ الدُّنيا إِلاّ يَومٌ واحِدٌ لَطَوَّلَ اللّه َ ذلِكَ اليَومَ حَتّى يَخرُجَ رَجُلٌ مِن أَهلِ بَيتِي يُواطِى ءُ اسمُهُ إِسمِي وَكُنيَتُهُ كُنيَتِي يَملَأُ الأَرضَ عَدلاً وَقِسطاً كَما مُلِئَت جَوراً وَظُلماً.

ترجمه: اگر از دنيا نماند الاّ يك روز خداى عزّوجلّ آن روز دراز گرداند تا مردى از فرزندان من بيايد نامش نام من و كنيتش كنية من و زمين را پر از عدل باز كند پس از آنكه پر از جور باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۴۱)

در مجلّد اوّل، صفحه ۴۳۰ اين حديث بار ديگر ذكر شد با اندك اختلاف
در صفحه ۵۴ جلد چهارم حديث از «يملا الارض...» شروع مى شود، و در صفحه ۵۲۸ همين مجلّد تمام حديث ذكر شد. (جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۱۲)

۴۴۸.لَو وُزِنَ إِيمانُ عَلِيٍّ بِإِيمانِ أُمَّتِي لَرَجَحَ إِيمانُ عَلِيٍّ عَلى إِيمانِ أُمَّتِي إِلى يَومِ القِيامَةِ.

ترجمه: اگر ايمان على با ايمان جمله امّت من بسنجند، ايمان على بر جمله ايمان امّت من بچربد تا به روز قيامت.

(تفسير ابوالفتوح رازىم . همان، ج ۱۰، ص ۱۶. ، ج ۲، ص ۶۲۸)

۴۴۹.لَيتَ شِعرِي مَتى يَكُونُ ذلِكَ.

ترجمه: كاشكى تا من دانستم كه كَىْ خواهد بودن [٣] .

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۴۸۹)