(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۴۹۹)
در مجلّد دوم صفحه ۴۸ اين حديث با اندك اختلافى به اين صورت ضبط شده:
لا يُصِيْبُ المُؤْمِنَ وَصَبٌ وَلا نَصَبٌ وَلا سُقْمٌ وَلا أَذْىً حَتّى الهَمُّ يُهِمُّهُ إِلاّ كَفَّرَ اللّه ُ بِها مِنْ خَطاياهُ.
در ترجمه اين حديث نيز ابوالفتوح در اين مجلد دوم با اندك اختلاف چنين نوشته:
ترجمه: مؤمن را هيچ دردى و رنجى و ماندگى و بيمارى نرسد تا آن غم كه او را غمگين كند الاّ خداى تعالى آن به كفّاره گناهش كند.

۴۲۳.لا يَقبَلُ اللّه ُ صَلوةَ حائِضٍ إِلاّ بِخِمارٍ.

ترجمه: خداى تعالى نماز زنان حايض نپذيرد الاّ كه مقنع دارد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۷۲۲؛ كنوز الحقائق، ج ۲، ص ۱۶۵)

۴۲۴.لا يُقتَلُ حُرٌّ بِعَبدٍ.

[ ترجمه: آزادى را به بنده اى نكشند.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۲۷۴؛ كنوز الحقائق، ج ۲، ص ۱۶۵)

۴۲۵.لا يُلدَغُ المُؤمِنُ مِن حُجرٍ واحِدٍ مَرَّتَينِ.