ترجمه ابوالفتوح در مجلد دوم چنين است: «سلام سوار را بايد كردن بر پياده و ايستاده را بايد كردن بر نشسته».
پس از اين ترجمه در بيان مصلحت امر چنين نوشته: «براى آنكه سوار از پياده ايمن باشد و پياده از سوار خائف و همچنين ايستاد و نشسته.
شيخ همين حديث را كه در ص ۶۱ مجلد چهارم آورده، چنين ترجمه كرده:
سلام سوار را بايد كرد بر پياده، و ايستاده را بر نشسته [براى آنكه سلام براى سلامت نهاده اند و از روى ظاهر ايستاده با سلامت است از نشسته و سوار از پياده ايشان از اينان خائف اند؛ اينان سلام بگويند تا اينان را امان حاصل شود.

۲۹۵.أَلسَّلمانُ مِنّا أَهلُ البَيتِ.

] ترجمه: سلمان از ما اهل بيت است.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۷۱۵؛ ج ۳، ص ۲۲۳؛ جامع صغير، ج ۲، ص ۲۸)

۲۹۶.سَلُوا اللّه َ مِن فَضلِهِ فَإِنَّهُ يُحِبُّ أَن يُسئَلَ وَإِنَّ مِن أَفضَلِ العِبادَةِ إِنتِظارُ الفَرَجِ.

ترجمه: از خداى تعالى بخواهى از فضل او كه دوست دارد كه از او سؤال كنند و فاضل تر عبادتى انتظار فرج باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۷۵۹؛ جامع