تفسير:
من هيچ فرد باايمانى را طرد نمى‌كنم!
در آيات گذشته، ديديم كه قوم خودخواه و بهانه‌جو ايرادهاى مختلفى به نوح داشتند، كه او با بيانى رسا و روشن به آنها پاسخ گفت.
آيات مورد بحث نيز، دنباله پاسخگوئى به بهانه‌جوئى‌هاى آنها است.
نخستين آيه، يكى از دلائل نبوت را كه نوح براى روشن ساختن قوم تاريكدل بيان كرده، بازگو مى‌كند، مى‌گويد: «اى قوم! من در برابر اين دعوت، از شما مال و ثروت و اجر و پاداشى مطالبه نمى‌كنم» «وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالًا».
«اجر و پاداش من تنها بر خدا است» «إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ» خدائى كه مرا مبعوث به نبوت ساخته و مأمور به دعوت خلق كرده است.
اين، به خوبى نشان مى‌دهد كه، من هدف مادى از اين برنامه ندارم و جز به پاداش معنوى الهى نمى‌انديشم، چرا كه هرگز يك مدعى دروغين نمى‌تواند چنين باشد، و اين همه دردسر و ناراحتى را به خاطر هيچ براى خود بخرد.
و اين، ميزان و الگوئى است براى شناخت رهبران راستين، از فرصت‌طلبان دروغين، كه هر گامى را بر مى‌دارند، به طور مستقيم، يا غير مستقيم، هدف مادى از آن دارند.
پس از آن، در پاسخ آنها كه اصرار داشتند: «نوح» ايمان آورندگان فقير و يا كم سن و سال را از خود براند، با قاطعيت مى‌گويد: «من هرگز كسانى را كه ايمان آورده‌اند طرد نمى‌كنم» «وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذينَ آمَنُوا».
«چرا كه آنها با پروردگار خويش ملاقات خواهند كرد، و در سراى ديگر