تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١
٧ وَ هُوَ الَّذي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ في سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَ لَئِنْ قُلْتَ إِنَّكُمْ مَبْعُوثُونَ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبينٌ
ترجمه:
٧- او كسى است كه آسمانها و زمين را در شش روز (شش دوران) آفريد؛ و عرش (حكومت) او، بر آب قرار داشت؛ (به خاطر اين آفريد) تا شما را بيازمايد كه كدام يك عملتان بهتر است! و اگر (به آنها) بگوئى: «شما بعد از مرگ، برانگيخته مىشويد!»، مسلماً كافران مىگويند: «اين سحرى آشكار است»!
تفسير:
هدف آفرينش
در اين آيه، از سه نكته اساسى بحث شده است:
نخست، از آفرينش جهان هستى و مخصوصاً آغاز آفرينش كه نشانه قدرت پروردگار و دليل عظمت او است، مىفرمايد: «او كسى است كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد» «وَ هُوَ الَّذي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ في سِتَّةِ أَيَّامٍ».
نياز به توضيح ندارد كه، منظور از «روز» در اينجا روز معمولى بيست و چهار ساعته نيست؛ زيرا آن زمان كه آسمان و زمين وجود نداشت، نه كره زمين بود و نه حركت بيست و چهار ساعتهاش به دور خود، بلكه منظور از آن- چنان كه سابقاً هم گفتهايم- «دوران» است، خواه اين دوران كوتاه باشد و خواه بسيار طولانى، حتى به مقدار ملياردها سال، و چون در ذيل آيه ٥٤ سوره «اعراف»