روشن است، تنها تلاوت خشك و خالى اين اثر را ندارد، بلكه تلاوت، توأم با انديشه، و سپس عمل است كه، انسان را به مؤمنان پيشين نزديك، و از منكران پيامبران دور مى‌سازد، و به همين دليل به تعداد هر يك از آنها پاداشى خواهد داشت، و چون با شهيدان امت‌هاى گذشته هم هدف خواهد بود، جاى تعجب نيست كه در درجه آنان قرار گيرد، و حسابى ساده و آسان داشته باشد.
و از امام باقر عليه السلام نقل شده: «كسى كه سوره هود را در هر جمعه قرائت كند، خداوند او را در روز قيامت در زمره پيامبران مبعوث خواهد كرد و خطاهائى كه انجام داده در روز قيامت برشمرده نمى‌شود». «١»
و نيز از امام صادق عليه السلام نقل شده: «كسى كه اين سوره را بنويسد و با خود داشته باشد، خداوند نيروى فوق العاده‌اى به او خواهد داد، و كسى كه آن را به همراه داشته باشد، و با دشمن بجنگد، بر او پيروز و غالب مى‌شود، تا آنجا كه هر كس او را ببيند از او مى‌ترسد»! «٢»
گر چه افراد ظاهربين و راحت‌طلب، از اين گونه احاديث چنين برداشت مى‌كنند كه، فقط بودن خط و نقش قرآن با انسان براى رسيدن به اين هدفها كافى است، ولى روشن است، منظور از داشتن اينها با خود آن است كه همچون يك دستورالعمل و برنامه زندگى همراه داشته باشد، پيوسته اين برنامه را بخواند و مو به مو اجرا كند، و مسلماً چنين كارى، آن همه آثار را نيز خواهد داشت، چه اين كه در اين سوره، دستور استقامت، مبارزه با فساد، همبستگى در راه هدف، و قسمت زيادى از تجربيات و تاريخ اقوام پيشين، كه هر كدام از آنها يك درس پيروزى بر دشمن است، وجود دارد.