«صبر» مندرج است.
«صبر» يك اصل كلى و اساس اسلامى است، كه در مواردى از قرآن همراه با نماز ذكر شده است، شايد به اين دليل كه، نماز در انسان «حركت» مى‌آفريند، و دستور صبر، مقاومت ايجاب مى‌كند، و اين دو يعنى «حركت» و «مقاومت» هنگامى كه دست به دست هم دهند، عامل اصلى هر گونه پيروزى خواهند شد.
اصولًا، هيچ گونه نيكى بدون ايستادگى و صبر ممكن نيست، چون به پايان رساندن كارهاى نيك حتماً استقامت لازم دارد، و به همين جهت در آيه فوق، به دنبال امر به صبر مى‌فرمايد: خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نمى‌كند، يعنى نيكوكارى بدون صبر و ايستادگى ميسّر نيست.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه، مردم در برابر حوادث ناگوار به چند گروه تقسيم مى‌شوند:
١- گروهى، فوراً دست و پاى خود را گم مى‌كنند، و به گفته قرآن بنا بر جزع و فزع مى‌گذارند «إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً». «١»

٢- گروه ديگرى، دست و پاى خود را گم نمى‌كنند، و با تحمل و بردبارى در برابر حادثه مى‌ايستند.
٣- گروه سومى هستند كه، علاوه بر تحمل و بردبارى، شكرگزارى هم دارند.
٤- گروه چهارمى هستند كه، در برابر اين گونه حوادث، عاشقانه به تلاش و كوشش بر مى‌خيزند، و براى خنثى كردن اثرات منفى حادثه، طرح ريزى مى‌كنند، جهاد و پيكار خستگى ناپذير به خرج مى‌دهند، و تا مشكل را از پيش پا بر ندارند آرام نمى‌گيرند.
خداوند به چنين صابرانى وعده پيروزى داده «إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ