تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٤
١٠٩ فَلا تَكُ في مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هؤُلاءِ ما يَعْبُدُونَ إِلَّا كَما يَعْبُدُ آباؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ
١١٠ وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فيهِ وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَفي شَكٍّ مِنْهُ مُريبٍ
١١١ وَ إِنَّ كُلًّا لَمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمالَهُمْ إِنَّهُ بِما يَعْمَلُونَ خَبيرٌ
١١٢ فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ وَ لاتَطْغَوْا إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ
ترجمه:
١٠٩- پس شك و ترديدى در (باطل بودن) معبودهائى كه آنها مىپرستند، به خود راه مده! آنها همان گونه اين معبودها را پرستش مىكنند كه پدرانشان قبلًا مىپرستيدند؛ و ما نصيب آنان را بى كم و كاست خواهيم داد!
١١٠- ما به موسى كتاب آسمانى داديم؛ سپس در آن اختلاف شد؛ و اگر فرمان قبلى خدا (در زمينه آزمايش و اتمام حجت بر آنها) نبود، در ميان آنان داورى مىشد! و آنها (هنوز) در شكاند، شكى آميخته به بدگمانى!
١١١- و پروردگارت اعمال هر يك را بى كم و كاست به آنها خواهد داد؛ او به آنچه عمل مىكنند آگاه است!
١١٢- پس همان گونه كه فرمان يافتهاى، استقامت كن؛ و همچنين كسانى كه با تو، به سوى خدا آمدهاند (بايد استقامت كنند)! و طغيان نكنيد، كه خداوند آنچه را انجام مىدهيد مىبيند!