در هر حال، آيه اشاره به امتيازات اسلام و مسلمين راستين و اتكاى آنها بر دلائل محكم در انتخاب اين مكتب است، و در نقطه مقابل، سرنوشت شوم منكران مستكبر را نيز بيان كرده است.
***
نكته‌ها:
١- منظور از «شاهِد» در آيه فوق چيست؟
بعضى از مفسران، گفته‌اند: «منظور «جبرئيل» پيك وحى خدا است». «١»
بعضى منظور از آن را پيامبر صلى الله عليه و آله دانسته‌اند. «٢»
و بعضى آن را به معنى زبان پيامبر صلى الله عليه و آله تفسير كرده‌اند «٣» (در حالى كه «يَتْلُوهُ» را از ماده «تلاوت» به معنى قرائت گرفته‌اند، نه به معنى پشت سر آمدن).
ولى، بسيارى از بزرگان مفسران، آن را به على عليه السلام تفسير كرده‌اند.
در روايات متعددى، كه از ائمه معصومين به ما رسيده است، و در بعضى از كتب تفسير اهل سنت نيز آمده، روى اين تفسير تأكيد شده است كه، منظور از شاهد، امام امير مؤمنان عليه السلام، يعنى نخستين مردى كه به پيامبر و قرآن ايمان آورد، و در تمام مراحل با او بود، و لحظه‌اى از فداكارى فروگذار نكرد، و تا آخرين نفس در حمايتش كوشيده. «٤»
در حديثى مى‌خوانيم، على عليه السلام فرمود: درباره هر يك از مردان معروف قريش، آيه يا آيه‌هائى نازل شده است، كسى عرض كرد: اى امير مؤمنان! درباره شما كدام آيه نازل شده است؟
امام فرمود: آيا آيه‌اى كه در سوره «هود» است نخوانده‌اى؟ «أَ فَمَنْ كانَ