و نيز، از على عليه السلام از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود: إِنَّما مَنْزِلَةُ الصَّلَواتِ الْخَمْسِ لِامَّتِي كَنَهْرٍ جارٍ عَلى‌ بابِ أَحَدِكُمْ فَما ظَنُّ أَحَدِكُمْ لَوْ كانَ فِي جَسَدِهِ دَرَنٌ ثُمَّ اغْتَسَلَ فِي ذلِكَ النَّهْرِ خَمْسَ مَرَّاتٍ كانَ يَبْقى‌ يَبْقى‌ فِي جَسَدِهِ دَرَنٌ فَكَذلِكَ وَ اللَّهِ الصَّلَواتُ الْخَمْسُ لِامَّتِي:
«نمازهاى پنجگانه براى امت من، همچون يك نهر آب جارى است كه بر در خانه يكى از شما باشد، آيا گمان مى‌كنيد اگر كثافتى در تن او باشد، و سپس پنج بار در روز در آن نهر غسل كند، آيا چيزى از آن بر جسد او خواهد ماند؟ (مسلماً نه) همچنين است- به خدا سوگند- نمازهاى پنجگانه براى امت من». «١»
به هر حال، جاى ترديد نيست كه هر گاه نماز با شرائطش انجام شود، انسانرا در عالمى از معنويت و روحانيت فرو مى‌برد، كه پيوندهاى ايمانى او را با خدا چنان محكم مى‌سازد كه آلودگى‌ها و آثار گناه را از دل و جان او شستشو مى‌دهد.
نماز انسان را در برابر گناه بيمه مى‌كند، و نيز نماز زنگار گناه را از آئينه دل مى‌زدايد.
نماز جوانه‌هاى ملكات عالى انسانى را در اعماق جان بشر مى‌روياند.
نماز اراده را قوى و قلب را پاك و روح را تطهير مى‌كند، و به اين ترتيب نماز در صورتى كه به صورت جسم بى‌روح نباشد مكتب عالى تربيت است.
***