تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦١
٣٠ وَ قالَ نِسْوَةٌ فِي الْمَدينَةِ امْرَأَتُ الْعَزيزِ تُراوِدُ فَتاها عَنْ نَفْسِهِ قَدْ شَغَفَها حُبّاً إِنَّا لَنَراها في ضَلالٍ مُبينٍ
٣١ فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ أَرْسَلَتْ إِلَيْهِنَّ وَ أَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَأً وَ آتَتْ كُلَّ واحِدَةٍ مِنْهُنَّ سِكِّيناً وَ قالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ فَلَمَّا رَأَيْنَهُ أَكْبَرْنَهُ وَ قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ وَ قُلْنَ حاشَ لِلَّهِ ما هذا بَشَراً إِنْ هذا إِلَّا مَلَكٌ كَريمٌ
٣٢ قالَتْ فَذلِكُنَّ الَّذي لُمْتُنَّني فيهِ وَ لَقَدْ راوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ فَاسْتَعْصَمَ وَ لَئِنْ لَمْيَفْعَلْ ما آمُرُهُ لَيُسْجَنَنَّ وَ لَيَكُوناً مِنَ الصَّاغِرينَ
٣٣ قالَ رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا يَدْعُونَني إِلَيْهِ وَ إِلَّا تَصْرِفْ عَنِّي كَيْدَهُنَّ أَصْبُ إِلَيْهِنَّ وَ أَكُنْ مِنَ الْجاهِلينَ
٣٤ فَاسْتَجابَ لَهُ رَبُّهُ فَصَرَفَ عَنْهُ كَيْدَهُنَّ إِنَّهُ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ
ترجمه:
٣٠- (اين جريان در شهر منعكس شد؛) گروهى از زنان شهر گفتند: «همسر عزيز، غلامش را به سوى خود دعوت مىكند! عشق اين جوان، در اعماق قلبش نفوذ كرده؛ ما او را در گمراهى آشكارى مىبينيم»!
٣١- هنگامى كه (همسر عزيز) از فكر آنها باخبر شد، به سراغشان فرستاد؛ و براى آنها پشتى (و مجلس باشكوهى) فراهم ساخت؛ و به دست هر كدام، چاقوئى (براى بريدن ميوه) داد؛ و (به يوسف) گفت: «وارد بر آنان شو»! هنگامى كه چشمشان به او افتاد، او را بسيار بزرگ (و زيبا) شمردند؛ و (بىتوجه) دستهاى خود را بريدند؛ و گفتند: «منزه