بهترين آثار شعرا و نويسندگان بزرگ، اعم از فارسى زبان و غير آنها، داستان‌هاى آنها است، «گلستان سعدى»، «شاهنامه فردوسى»، «خمسه نظامى» و آثار جذاب نويسندگان معاصر، همچنين آثار هيجان‌آفرين «ويكتور هوگو» فرانسوى، «شكسپير» انگليسى، و «گوته» آلمانى، همه در صورت داستان عرضه شده است.
داستان، چه به صورت نظم باشد يا نثر، و يا در شكل نمايشنامه و فيلم عرضه شود، اثرى در خواننده و بيننده مى‌گذارد كه استدلالات عقلى هرگز قادر به چنان تأثير نيست.
دليل اين موضوع، شايد آن باشد كه انسان قبل از آن كه، عقلى باشد، حسّى است، و بيش از آنچه به مسائل فكرى مى‌انديشد در مسائل حسى غوطه‌ور است.
مسائل مختلف زندگى، هر اندازه از ميدان حس دور مى‌شوند و جنبه تجرد عقلانى به خود مى‌گيرند، ثقيل‌تر، سنگين‌تر و ديرهضم‌تر مى‌شوند.
و از اين رو، مى‌بينيم هميشه براى جاافتادن استدلالات عقلى از مثال‌هاى حسّى استمداد مى‌شود، و گاهى ذكر يك مثال مناسب و به جا تأثير استدلال را چندين برابر مى‌كند.
و لذا دانشمندان موفق آنها هستند كه تسلط بيشترى بر انتخاب بهترين مثال‌ها دارند.
و چرا چنين نباشد، در حالى كه استدلال‌هاى عقلى بالاخره برداشت‌هائى از مسائل حسّى، عينى و تجربى است.
٣- داستان و تاريخ براى همه كس قابل فهم و درك است، بر خلاف استدلالات عقلى كه همه در آن يكسان نيستند!
به همين دليل، كتابى كه جنبه عمومى و همگانى دارد، و از عرب بيابانى