تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١
٦ وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها وَ يَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَ مُسْتَوْدَعَها كُلٌّ في كِتابٍ مُبينٍ
ترجمه:
٦- هيچ جنبندهاى در زمين نيست مگر اين كه روزى او بر خداست! او قرارگاه و محل نقل و انتقالش را مىداند؛ همه اينها در كتاب آشكارى ثبت است! (در لوح محفوظ، در كتاب علم خدا).
تفسير:
همه ميهمان اويند!
در آخرين آيهاى كه گذشت، اشارهاى به وسعت علم پروردگار و احاطه او به اسرار نهان و آشكار شده بود، آيه مورد بحث، در حقيقت دليلى براى آن محسوب مىشود؛ چرا كه از روزى دادن خداوند به همه موجودات سخن مىگويد، همان كارى كه بدون احاطه علمى كامل به همه جهان امكانپذير نيست!
نخست مىگويد: «هيچ دابّهاى در روى زمين نيست، مگر اين كه رزق و روزى آن بر خدا است، قرارگاه او را مىداند، و از نقاطى كه از قرارگاهش به آن منتقل مىشود (نيز) باخبر است» و در هر جا باشد روزيش را به او مىرساند «وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها وَ يَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَ مُسْتَوْدَعَها».
«تمام اين حقائق، با همه حدود و مرزهايش در كتاب مبين و لوح محفوظ علم خداوند ثبت است» «كُلٌّ في كِتابٍ مُبينٍ».