٦٦ فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا صالِحاً وَ الَّذينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزيزُ
٦٧ وَ أَخَذَ الَّذينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا في‌ دِيارِهِمْ جاثِمينَ
٦٨ كَأَنْ لَمْ‌يَغْنَوْا فيها أَلا إِنَّ ثَمُودَا كَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُودَ
ترجمه:
٦٦- هنگامى كه فرمان (مجازات) ما فرا رسيد، صالح و كسانى را كه با او ايمان آورده بودند، به رحمت خود (از آن عذاب) و از رسوائى آن روز، رهائى بخشيديم؛ چرا كه پروردگارت قوى و شكست‌ناپذير است!
٦٧- و كسانى را كه ستم كرده بودند، صيحه (آسمانى) فرو گرفت؛ و در خانه‌هايشان به روى افتادند و مردند.
٦٨- آن چنان كه گوئى هرگز ساكن آن ديار نبودند! بدانيد قوم ثمود، پروردگارشان را انكار كردند! دور باد قوم ثمود (از رحمت پروردگار)!
تفسير:
سرانجام قوم ثمود
در اين آيات، چگونگى نزول عذاب را بر اين قوم سركش (قوم ثمود) بعد از پايان مدت سه روز، تشريح مى‌كند، مى‌فرمايد: «هنگامى كه فرمان ما دائر به مجازات اين گروه فرا رسيد، صالح و كسانى را كه با او ايمان آورده بودند، در پرتو رحمت خويش رهائى بخشيديم» «فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا صالِحاً وَ الَّذينَ