تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٨
آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا».
نه تنها از عذاب جسمانى و مادى، كه «از رسوائى و خوارى و بىآبروئى كه آن روز دامن اين قوم سركش را گرفت نيز، نجاتشان داديم» «وَ مِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ». «١»
«چرا كه پروردگارت قوى و قادر بر همه چيز و مسلط به هر كار است» «إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزيزُ» هيچ چيز براى او محال نيست، و هيچ قدرتى توانائى مقابله با اراده او را ندارد.
و به همين دليل، نجات گروهى با ايمان از ميان انبوه جمعيتى كه غرق عذاب الهى مىشوند، هيچ گونه زحمت و اشكالى براى او توليد نخواهد كرد، اين رحمت الهى است كه ايجاب مىكند، بىگناهان به آتش گنهكاران نسوزند، و مؤمنان به خاطر افراد بىايمان گرفتار نشوند.
***
«ولى ظالمان را صيحه آسمانى فرو گرفت، و آن چنان اين صيحه، سخت، سنگين و وحشتناك بود، كه بر اثر آن، همگى آنان در خانههاى خود به زمين افتادند و مردند» «وَ أَخَذَ الَّذينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا في دِيارِهِمْ جاثِمينَ».
***
آن چنان مردند و نابود شدند و آثارشان بر باد رفت «كه گوئى هرگز در آن سرزمين ساكن نبودند» «كَأَنْ لَمْيَغْنَوْا فيها».
«بدانيد قوم ثمود نسبت به پروردگار خود كفر ورزيدند، و فرمانهاى الهى را پشت سر انداختند» «أَلا إِنَّ ثَمُودَا كَفَرُوا رَبَّهُمْ».