٢٥ وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذيرٌ مُبينٌ
٢٦ أَنْ لاتَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ أَليمٍ
٢٧ فَقالَ الْمَلَا الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ ما نَراكَ إِلَّا بَشَراً مِثْلَنا وَ ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذينَ هُمْ أَراذِلُنا بادِيَ الرَّأْيِ وَ ما نَرى‌ لَكُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّكُمْ كاذِبينَ
٢٨ قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ آتاني‌ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِهِ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ أَ نُلْزِمُكُمُوها وَ أَنْتُمْ لَها كارِهُونَ
ترجمه:
٢٥- و ما نوح را به سوى قومش فرستاديم (؛ نخستين بار به آنها گفت): «من براى شما بيم‌دهنده‌اى آشكارم!
٢٦- جز اللّه (خداى يگانه يكتا) را نپرستيد؛ زيرا بر شما از عذاب روز دردناكى مى‌ترسم»!
٢٧- اشراف كافر قومش (در پاسخ او) گفتند: «ما تو را جز بشرى همچون خودمان نمى‌بينيم! و كسانى را كه از تو پيروى كرده‌اند، جز گروهى اراذل ساده‌لوح، مشاهده نمى‌كنيم؛ و براى شما فضيلتى نسبت به خود نمى‌بينيم؛ بلكه شما را دروغگو تصور مى‌كنيم».
٢٨- (نوح) گفت: «اى قوم من! به من خبر دهيد اگر من دليل روشنى از پروردگارم داشته باشم، و از نزد خودش رحمتى به من داده باشد- و بر شما مخفى مانده- آيا ما مى‌توانيم شما را به پذيرش اين دليل روشن مجبور سازيم؟ با اين كه شما كراهت داريد»؟!