تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٩
١٠٥ يَوْمَ يَأْتِ لاتَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعيدٌ
١٠٦ فَأَمَّا الَّذينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فيها زَفيرٌ وَ شَهيقٌ
١٠٧ خالِدينَ فيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُريدُ
١٠٨ وَ أَمَّا الَّذينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدينَ فيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ
ترجمه:
١٠٥- آن روز كه (قيامت و زمان مجازات) فرا رسد، هيچ كس جز به اجازه او سخن نمىگويد؛ گروهى بدبختند و گروهى خوشبخت.
١٠٦- اما آنها كه بدبخت شدند، در آتشند؛ و براى آنان در آنجا، «زفير» و «شهيق» (نالههاى طولانى دم و بازدم) است.
١٠٧- جاودانه در آن خواهند ماند، تا آسمانها و زمين بر پاست؛ مگر آنچه پروردگارت بخواهد! پروردگارت هر چه را بخواهد انجام مىدهد!
١٠٨- اما آنها كه خوشبخت و سعادتمند شدند، جاودانه در بهشت خواهند ماند، تا آسمانها و زمين بر پاست، مگر آنچه پروردگارت بخواهد! بخششى است قطعنشدنى!
تفسير:
سعادت و شقاوت
در آيات گذشته، اشارهاى به مسأله قيامت و اجتماع همه مردم در آن دادگاه