«هنگامى كه فرمان ما دائر به مجازاتشان فرا رسيد، هود و كسانى را كه با او ايمان آورده بودند، به خاطر رحمت و لطف خاصى كه به آنان داشتيم رهائى بخشيديم» «وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا هُوداً وَ الَّذينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا».
و باز براى تأكيد بيشتر مى‌فرمايد: «و ما اين قوم با ايمان را از عذاب شديد و غليظ رها ساختيم» «وَ نَجَّيْناهُمْ مِنْ عَذابٍ غَليظٍ».
جالب اين كه: قبل از آن كه مجازات افراد بى‌ايمان و ياغى و ستمكار را بيان كند، نجات و رهائى قوم با ايمان را ذكر مى‌كند، تا اين پندار پيدا نشود كه به هنگام عذاب الهى طبق ضرب المثل معروف، خشك و تر با هم خواهند سوخت؛ چرا كه او حكيم است و عادل، و محال است كه حتى يك فرد با ايمان را در ميان انبوهى بى‌ايمان و گناهكار مجازات كند.
بلكه، رحمت الهى اين گونه اشخاص را قبل از درگير شدن در مجازات، به محل امن و امانى منتقل مى‌سازد، چنان كه ديديم قبل از آن كه طوفان فرا رسد، كشتى نجات نوح آماده بود، و پيش از آن كه شهرهاى «لوط» در هم كوبيده شود، شب هنگام «لوط» و تعداد معدود ياران با ايمانش، به فرمان الهى خارج شدند.
در اين كه جمله «نَجَّيْنا» (رهائى بخشيديم) چرا در اين آيه تكرار شده، تفسيرهاى گوناگونى وجود دارد:
بعضى معتقدند: «نَجَّيْنا» در مرحله اول اشاره به رهائى بخشيدن از مجازات دنيا است و در مرحله دوم رهائى از عذاب آخرت است، كه با توصيف به غليظ بودن نيز كاملًا سازگار است.
بعضى ديگر به نكته لطيفى اشاره كرده‌اند كه: چون سخن از رحمت الهى به ميان آمده، اگر بلا فاصله كلمه عذاب تكرار مى‌شد، تناسب نداشت، رحمت كجا و عذاب غليظ كجا، لذا «نَجَّيْنا» بار ديگر تكرار شده، تا ميان اين دو فاصله بيفتد و