محتواى سوره هود
مشهور در ميان مفسران اين است: تمام اين سوره در «مكّه» نازل شده، و طبق نقل «تاريخ القرآن»، چهل و نهمين سوره‌اى است كه بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل گرديده.
و نيز طبق تصريح بعضى از مفسران، نزول اين سوره در اواخر سال‌هائى بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله در «مكّه» به سر مى‌برد، يعنى بعد از مرگ «ابوطالب» و «خديجه»، در يكى از سخت‌ترين دوران‌هاى زندگانى پيامبر صلى الله عليه و آله، كه فشار دشمن، تبليغات خشن و زهرآگينش، بيش از هر زمان ديگر احساس مى‌شد.
به همين جهت، در آغاز اين سوره، تعبيراتى كه جنبه دلدارى و تسلى نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان دارد، ديده مى‌شود.
قسمت عمده آيات اين سوره را، سرگذشت پيامبران پيشين مخصوصاً «نوح»، كه با وجود نفرات كم بر دشمنان بسيار پيروز شد، تشكيل مى‌دهد.
ذكر اين سرگذشت‌ها، هم وسيله آرامش خاطر براى پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان در برابر آن انبوه دشمنان بوده، و هم درس عبرتى براى مخالفان نيرومندشان.
به هر حال، آيات اين سوره، همانند ساير سوره‌هاى مكى، اصول معارف اسلام- مخصوصاً «مبارزه با شرك و بت‌پرستى»- «معاد و جهان پس از مرگ» و «صدق دعوت پيامبر» را تشريح مى‌كند، و در لابلاى مباحث، تهديدهاى شديدى نسبت به دشمنان، و دستورهاى مؤكدى در زمينه استقامت به مؤمنان، ديده مى‌شود.
در اين سوره، علاوه بر حالات «نوح پيامبر»، و مبارزات شديدش كه مشروحاً آمده است، به سرگذشت «هود»، «صالح»، «ابراهيم»، «لوط» و «موسى‌»، و مبارزات دامنه‌دارشان بر ضد شرك و كفر و انحراف و ستمگرى