تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٢
پوشى، و توأم با راهنمائى و برنامهريزى براى آينده تاريكى كه در پيش داشتند، او چنين «گفت: هفت سال پى در پى بايد با جديت زراعت كنيد؛ چرا كه در اين هفت سال بارندگى فراوان است، ولى آنچه را درو مىكنيد به صورت همان خوشه در انبارها ذخيره كنيد، جز به مقدار كم و جيره بندى كه براى خوردن نياز داريد» «قالَ تَزْرَعُونَ سَبْعَ سِنينَ دَأَباً فَما حَصَدْتُمْ فَذَرُوهُ في سُنْبُلِهِ إِلَّا قَليلًا مِمَّا تَأْكُلُونَ». «١»
***
اما بدانيد كه «بعد از اين هفت سال، هفت سال خشك و كم باران و سخت در پيش داريد، كه تنها بايد از آنچه از سالهاى قبل ذخيره كردهايد استفاده كنيد» و گرنه هلاك خواهيد شد «ثُمَّ يَأْتي مِنْ بَعْدِ ذلِكَ سَبْعٌ شِدادٌ يَأْكُلْنَ ما قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ».
«ولى مراقب باشيد در آن هفت سال خشك و قحطى، نبايد تمام موجودى انبارها را صرف تغذيه كنيد، بلكه، بايد مقدار كمى براى زراعت سال بعد كه سال خوبى خواهد بود نگهدارى نمائيد» «إِلَّا قَليلًا مِمَّا تُحْصِنُونَ».
***
اگر با برنامه و نقشه حسابشده اين هفت سال خشك و سخت را، پشت سر بگذاريد، ديگر خطرى شما را تهديد نمىكند؛ زيرا «بعد از آن سالى فرا مىرسد پر باران كه مردم از اين موهبت آسمانى بهرهمند مىشوند» «ثُمَّ يَأْتي مِنْ بَعْدِ ذلِكَ عامٌ فيهِ يُغاثُ النَّاسُ».