درباره فرزندش را انجام داده بود، ولى درباره فرزند وظيفه سنگين‌ترى داشت، و آن وظيفه «ابُوّت» علاوه بر «نُبُوّت» بود، به همين دليل براى اداى اين وظيفه در آخرين لحظه، روى فرزندش تأكيد بيشتر مى‌كرد.
احتمال ديگرى، با توجه به گفته بعضى از مفسران نيز وجود دارد كه فرزند نوح عليه السلام در آن موقع، نه در صف كفار قرار داشت و نه در صف مؤمنان و جمله: وَ كانَ في‌ مَعْزِلٍ «او در گوشه تنهائى قرار گرفته بود» را دليل بر آن دانسته‌اند، گر چه به حكم قرار نگرفتن در صف مؤمنان مستحق مجازات بود، ولى كناره‌گيرى‌اش از صف كفار ايجاب مى‌كرد، مورد محبت و لطف بيشترى از طريق تبليغ قرار گيرد.
به علاوه، جدائى از صف كفار، اين فكر را براى نوح عليه السلام به وجود آورده بود كه شايد از كار خود پشيمان شده باشد.
اين احتمال نيز با توجه به آيات آينده وجود دارد كه، پسر «نوح» با صراحت مخالفت با پدر نمى‌كرد، بلكه به صورت «منافقان» بود، و در برابر او گاه اظهار موافقت مى‌نمود، به همين دليل «نوح» درباره او تقاضاى نجات از خدا كرد.
به هر حال، آيه فوق هيچ گونه منافاتى با ساير آيات قرآن كه مى‌گويد: هنگام نزول عذاب درهاى توبه بسته مى‌شود، ندارد!
***
٣- درس‌هاى تربيتى در طوفان نوح
همان گونه كه مى‌دانيم، هدف اصلى قرآن از بيان سرگذشت پيشينيان، بيان درس‌هاى عبرت و نكات آموزنده و تربيتى است، و در همين قسمت كه تا كنون از «داستان نوح» عليه السلام خوانده‌ايم، نكته‌هاى بسيار مهمى نهفته است، كه به قسمتى از آن ذيلًا اشاره مى‌شود: