مى‌دانستند!
در حالى كه، اشتباه بزرگ آنها همين بود، اگر مردم در تصرف در اموالشان آزاد باشند، سراسر جامعه را فساد و بدبختى فرا خواهد گرفت، هميشه امور مالى بايد تحت ضوابط صحيح و حساب شده‌اى- كه پيامبران الهى بر مردم عرضه كرده‌اند- باشد و گرنه جامعه به تباهى خواهد كشيد.
***
٧- هدف پيامبران تنها اصلاح بود
شعار «إِنْ أُريدُ إِلَّا الإِصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ»، تنها شعار «شعيب» نبوده، بلكه از شعارهاى همه انبياء و تمام رهبران راستين است، گفتار و كردار آنها نيز شاهدى بر اين هدف محسوب مى‌شود، آنها نه براى سر گرمى مردم آمده بودند، نه بخشش گناهان، نه فروختن بهشت به آنان، و نه براى حمايت از زورمندان و تخدير توده‌ها.
بلكه هدفشان، اصلاح به معنى مطلق و به معنى وسيع كلمه بود، اصلاح در تفكر و انديشه.
اصلاح در اخلاق.
اصلاح در نظامات فرهنگى و اقتصادى و سياسى جامعه.
اصلاح در همه ابعاد اجتماع.
و در تحقق اين هدف، تكيه‌گاهشان تنها خدا بود، و از هيچ توطئه و تهديدى هراس نداشتند، چنان كه «شعيب» گفت: «وَ ما تَوْفِيْقِى إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيْب».
***