تعارض دارند، براى اين كه آيه اول مى‌گويد: «اشخاصى كه تنها هدفشان زندگى دنياست، نتيجه همه اعمالشان را بى‌كم و كاست به آنها مى‌دهيم» و آيه دوم مى‌گويد: «اعمال آنها حبط و بى‌خاصيت و باطل مى‌گردد»!
اما، با توجه به اين كه يكى از اين دو آيه اشاره به محيط زندگى دنيا، و ديگرى به سراى آخرت است، پاسخ اين ايراد روشن مى‌شود، آنها نتايج اعمال خويش را در دنيا به طور كامل مى‌گيرند، ولى چه سود كه اين اعمال، هر چند از مهم‌ترين كارها باشد براى آخرت آنها بى‌اثر است؛ چرا كه هدفشان پاك و نيتشان خالص نبوده، آنها هدفى جز وصول به يك سلسله منافع مادى نداشتند، كه به آن رسيدند.
***
٢- ذكر كلمه «زينت» بعد از «حيات دنيا»، براى اين است كه دنياپرستى و زرق و برق دنيا را محكوم كند، نه بهره‌گيرى معتدل و حساب شده از مواهب اين جهان.
كلمه «زينت» كه در اينجا به طور سر بسته بيان شده، در آيات ديگر به زنان زيبا، گنج‌ها و ثروت‌هاى عظيم، مركب‌هاى گران‌بها و پر زرق و برق، زمين‌هاى زراعتى و دام‌هاى فراوان تفسير شده است (زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنينَ وَ الْقَناطيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ). «١»- «٢»

***
٣- ذكر كلمه «باطل» بعد از «حَبِطَ»، ممكن است اشاره به اين باشد كه