١٧ أَ فَمَنْ كانَ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسى‌ إِماماً وَ رَحْمَةً أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الأَحْزابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ فَلا تَكُ في‌ مِرْيَةٍ مِنْهُ إِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لايُؤْمِنُونَ
ترجمه:
١٧- آيا آن كس كه دليل آشكارى از پروردگار خويش دارد، و به دنبال آن، شاهدى از سوى (خدا) آمده، و پيش از آن، كتاب موسى‌ كه پيشوا و رحمت بوده (و گواهى بر آن مى‌دهد، همچون كسى است كه چنين نباشد)؟! آنها (حق‌طلبان) به او ايمان مى‌آورند! و هر كس از گروه‌هاى مختلف به او كافر شود، آتش، وعده‌گاه اوست! پس، ترديدى در آن نداشته باش كه آن حق است از پروردگارت! ولى بيشتر مردم ايمان نمى‌آورند!
تفسير:
در تفسير آيه فوق، ميان مفسران گفتگو بسيار است، در جزئيات كلمات آيه، و ضمائر، موصول و اسم اشاره آن، نظرات گوناگونى داده‌اند، كه نقل همه آنها بر خلاف روش اين تفسير است، ولى دو تفسير را كه از همه روشن‌تر به نظر مى‌رسد، به ترتيب اهميت، در اينجا مى‌آوريم:
١- در آغاز آيه، مى‌گويد: «آيا كسى كه دليل روشنى از پروردگار خويش در اختيار دارد، و به دنبال آن شاهد و گواهى از سوى خدا آمده، و قبل از آن، كتاب موسى‌ (تورات) به عنوان پيشوا و رحمت و بيانگر عظمت او آمده است، همانند