«بخس» در لغت به معنى نقصان حق است، و جمله «وَ هُمْ فيها لايُبْخَسُونَ» اشاره به اين است كه، آنها نتيجه اعمالشان را بدون كمترين نقصانى خواهند گرفت.
اين آيه، بيان يك سنت هميشگى الهى است، كه اعمال مثبت و مؤثر، نتايج آن از ميان نمى‌رود، با اين تفاوت كه، اگر هدف اصلى رسيدن به زندگى مادى اين جهان باشد، ثمره آن چيزى جز آن نخواهد بود.
و اما اگر هدف، خدا و جلب رضاى او باشد، هم در اين جهان تأثير خواهد بخشيد و هم نتايج پر بارى براى جهان ديگر خواهد داشت.
در واقع، قسم اول از اين اعمال، به بناى بى‌دوام و كوتاه عمرى مى‌ماند كه تنها براى يك مدت موقت ساخته، و از آن استفاده مى‌شود، ولى بعد از آن ويران مى‌گردد.
اما قسم دوم، به بناهاى محكم و شالوده دارى شبيه است كه، قرن‌هاى متوالى برقرار مى‌ماند و قابل استفاده است.
نمونه اين موضوع را، امروز در اطراف خود به روشنى مى‌يابيم، جهان غرب با تلاش پى‌گير و منظم خود، اسرار بسيارى از علوم و دانش‌ها را يافته، بر نيروهاى مختلف طبيعت مسلّط گشته، و با سعى و كوشش مداوم و استقامت در مقابل مشكلات و اتحاد و همبستگى، مواهب فراوانى فراهم نموده است.
بنابراين، گفتگو ندارد كه آنها نتايج اعمال و تلاش‌هاى خود را خواهند گرفت، و به پيروزى‌هاى درخشانى نايل خواهند شد، اما از آنجا كه هدفشان تنها زندگى است، اثر طبيعى اين اعمال، چيزى جز فراهم شدن امكانات مادى آنان نخواهد بود.
حتى كارهاى انسانى و مردمى آنها مانند: تأسيس بيمارستان‌ها، درمانگاه‌ها،