تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٦
كرده است، سوگندى كه نشانه عظمت آن است: لاأُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيامَةِ* وَ لاأُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ: «سوگند به روز رستاخيز* و سوگند به نفس سرزنشگر»! «١»
مرحله سوم «نفس مطمئنه» است، و آن مرحلهاى است كه پس از تصفيه، تهذيب و تربيت كامل، انسان به مرحلهاى مىرسد كه غرائز سركش در برابر او رام مىشوند، سپر مىاندازند، و توانائى پيكار با عقل و ايمان در خود نمىبينند! چرا كه عقل و ايمان آن قدر نيرومند شدهاند كه غرائز نفسانى در برابر آن توانائى چندانى ندارد.
اين همان مرحله آرامش و سكينه است، آرامشى كه بر اقيانوسهاى بزرگ حكومت مىكند، اقيانوسهائى كه حتى در برابر سختترين طوفانها چين و شكن بر صورت خود نمايان نمىسازند.
اين مقام انبياء و اوليا و پيروان راستين آنها است، آنهائى كه در مكتب مردان خدا درس ايمان و تقوا آموختند، و سالها به تهذيب نفس پرداخته و جهاد اكبر را به مرحله نهائى رساندهاند.
اين همان است كه قرآن در سوره «فجر» به آن اشاره مىكند، آنجا كه مىگويد: يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ* ارْجِعي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً* فَادْخُلي في عِبادي* وَ ادْخُلي جَنَّتي: «اى نفس مطمئن و آرام* بازگرد به سوى پروردگارت كه هم تو از او خشنود هستى، و هم او از تو* و داخل در زمره بندگان خاص من شو* و در بهشتم گام نه»!. «٢»
***