تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٢
بتشكن است «ما كانَ لَنا أَنْ نُشْرِكَ بِاللَّهِ مِنْ شَيْءٍ».
«اين از مواهب الهى بر ما و بر همه مردم است» «ذلِكَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ عَلَيْنا وَ عَلَى النَّاسِ».
بنابراين، تصور نكنيد اين فضل و محبت تنها شامل ما خانواده پيامبران شده است، اين موهبتى است عام، و شامل همه بندگان خدا كه در درون جانشان به عنوان يك فطرت به وديعه گذاشته شده است و به وسيله رهبرى انبياء تكامل مىيابد.
«ولى متأسفانه اكثر مردم اين مواهب الهى را شكرگزارى نمىكنند» و از راه توحيد و ايمان منحرف مىشوند «وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لايَشْكُرُونَ».
قابل توجه اين كه در آيه فوق، «ابراهيم» و «اسحاق» در زمره پدران (آباء) يوسف شمرده شده، در حالى كه مىدانيم «يوسف» عليه السلام فرزند «يعقوب»، «يعقوب» فرزند «اسحاق» و «اسحاق» فرزند «ابراهيم» است، بنابراين كلمه «أَب» بر جدّ نيز اطلاق مىشود.
***