تلاش و كوشش مى‌باشد، و هر گاه اين شرط حاصل نشود، مشروط نيز از ميان خواهد رفت.
اين درست به آن مى‌ماند كه مى‌گوئيم: «هر كس، اجلى دارد و مقدار معينى از عمر» مسلماً، مفهوم اين سخن آن نيست كه اگر انسان حتى دست به انتحار و خودكشى و يا تغذيه از مواد زيان‌بخش بزند، تا اجل معينى زنده مى‌ماند، بلكه مفهومش اين است: اين بدن، استعداد بقاء تا يك مدت قابل ملاحظه دارد، اما مشروط به اين كه اصول بهداشت را رعايت كند، و از موارد خطر بپرهيزد، و آنچه را كه سبب مرگ زودرس مى‌شود، از خود دور كند.
نكته مهم اين است كه: آيات و روايات مربوط به معين بودن روزى، در واقع ترمزى است روى افكار مردم حريص و دنياپرست، كه براى تأمين زندگى به هر در مى‌زنند، و هر ظلم و جنايتى را مرتكب مى‌شوند، به گمان اين كه اگر چنين نكنند زندگيشان تأمين نمى‌شود.
آيات قرآن و احاديث اسلامى، به اين گونه افراد هشدار مى‌دهد: بيهوده دست و پا نكنند، و از طريق نامعقول و نامشروع براى تهيه روزى تلاش ننمايند، همين اندازه كه آنها در طريق مشروع گام بگذارند، و تلاش و كوشش كنند، مطمئن باشند خداوند از اين راه، همه نيازمندى‌هاى آنها را تأمين مى‌كند.
خدائى كه، آنها را در ظلمتكده رحم فراموش نكرد.
خدائى كه، به هنگام طفوليت، كه توانائى بر تغذيه از مواد غذائى اين جهان را نداشتند، روزيشان را قبل از تولد به پستان مادر مهربان حواله كرد.
خدائى كه، به هنگام پايان دوران شيرخوارگى، در آن حال كه ناتوان بودند، روزيشان را به دست پدرى پر مهر داد، كه صبح تا شام جان بكند، و خوشحال باشد كه براى تهيه غذاى فرزندانش زحمت مى‌كشد.