گناهان را بيامرزد». «١»
باز امام عليه السلام فرمود: خوب است ولى آنچه مى‌خواهم نيست.
در اين هنگام، مردم از هر طرف به سوى امام عليه السلام متوجه شدند و همهمه كردند، فرمود: چه خبر است اى مسلمانان؟
عرض كردند: به خدا سوگند ما آيه ديگرى در اين زمينه سراغ نداريم.
امام فرمود: از حبيب خودم رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه فرمود: اميد بخش‌ترين آيه قرآن اين آيه است: «وَ أَقِمِ الصَّلاةَ طَرَفَيِ النَّهارِ وَ زُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ ذلِكَ ذِكْرى‌ لِلذَّاكِرينَ». «٢»

البته، همان گونه كه در ذيل آيه ٤٨ سوره «نساء» گفتيم در حديث ديگرى آمده است: اميدبخش‌ترين آيه قرآن، آيه: «إِنَّ اللَّهَ لايَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ» «٣»
مى‌باشد.
اما، با توجه به اين كه هر يك از اين آيات، به زاويه‌اى از اين بحث نظر دارد، و يك بُعد از ابعاد آن را بيان مى‌كند، تضادى با هم ندارند.
در واقع، آيه مورد بحث، از كسانى سخن مى‌گويد كه نمازهاى خود را به خوبى انجام مى‌دهند، نمازى با روح و با حضور قلب كه آثار گناهان ديگر را از دل و جانشان مى‌شويد.
و آيه ديگر از كسانى سخن مى‌گويد كه داراى چنين نمازى نيستند، و تنها از در توبه وارد مى‌شوند، پس اين آيه براى اين گروه، و آن آيه براى آن گروه، اميدبخش‌ترين آيه است.