تفسير:
استقامت كن، استقامت!
اين آيات، در حقيقت به عنوان دلدارى و تسلى خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله، و بيان وظيفه و مسئوليت او نازل شده است، و در واقع يكى از نتايج مهمى كه از شرح داستان‌هاى اقوام پيشين گرفته مى‌شود، همين است كه پيامبر و به دنبال او مؤمنان راستين از انبوه دشمنان نهراسند، و در شكست قوم بت‌پرست و ستمگرى كه با آن روبرو هستند، شك و ترديدى به خود راه ندهند و به امدادهاى الهى مطمئن باشند.
لذا، در نخستين آيه مى‌فرمايد: «شك و ترديدى در مورد چيزى كه اينها پرستش مى‌كنند به خود راه مده، كه اينها هم از همان راهى مى‌روند كه گروهى از پيشينيان رفتند، و پرستش نمى‌كنند مگر همان گونه كه نياكانشان از قبل پرستيدند، بنابراين، سرنوشتى بهتر از آنان نخواهند داشت» «فَلا تَكُ في‌ مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هؤُلاءِ ما يَعْبُدُونَ إِلَّا كَما يَعْبُدُ آباؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ». «١»
و لذا بلا فاصله مى‌گويد: «ما حتماً نصيب و سهم آنها را بدون كم و كاست از مجازات و عذاب خواهيم داد» و چنان چه به راه حق باز گردند، نصيب آنها از پاداش ما محفوظ است «وَ إِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ».
با اين كه، جمله «مُوَفُّوهُم» خود به معنى اداى كامل حق است، ذكر كلمه «غَيْرَ مَنْقُوص» (بى كم و كاست) براى تأكيد بيشتر روى اين مسأله است.
در حقيقت، اين آيه، اين واقعيت را مجسم مى‌كند كه آنچه از سرگذشت